Dr.Paul Ruskin, öğrencilerine yaşlanmanın psikolojik
belirtilerini öğretirken onlara su olayı okur :
" Hasta ne konuşuyor, ne de söylenenleri anlıyor.Bazen
saatlerce anlaşılmaz şeyler geveliyor.Zaman, yer ya da kişi
kavramı
yok.Yalnız, nasıl oluyorsa, kendi adi söylendiğinde tepki
veriyor.Son altı aydır onun yanındayım, ne görünüşü icin bir
caba sarf ediyor ne de bakim yapılırken yardımcı oluyor.Onu
hep başkaları besliyor, yıkıyor ve giydiriyor.Dişleri yok,
yiyeceklerin püre halinde verilmesi gerekiyor. Gömleği
salyalarından dolayı sürekli leke içinde.Yürümüyor.Uykusu
sürekli düzensiz.Gece yarısı uyanıp çığlıklarıyla herkesi
uyandırıyor.Cogu zaman mutlu ve sevecen, fakat bazen ortada
bir sebep yokken sinirleniyor.Biri gelip onu yatıştırana kadar
da feryat figan bağırıyor."
Bu olayi okuduktan sonra, Ruskin öğrencilerine böyle birinin
bakımını üstlenmek isteyip istemediklerini sorar.
Öğrenciler bunu yapamayacaklarını söylerler.Ruskin,
kendisinin bunu büyük bir zevkle yaptığını ve onların da
yapması gerektiğini söyleyince öğrenciler þasirirlar.Daha
sonra Ruskin hastanın fotoğrafını dolaştırmaya baslar.
Fotoğraftaki doktorun altı aylık kızıdır. Dr.Ruskin, Amerikan
Tip Birligi Dergisindeki makalesinde,(günümüzde cok yaşandığı
gibi ) gülünç bir yanlış anlamanın insana nasıl tamamen farklı
bir perspektif kazandıracağını anlatmaktadır. Belki de
hayatta yasadığımız birçok şey bize önyargılarımız ve bakış
acılarımız tarafından dayanılmaz ve zor gözükebilir...
Allen Klein'den |
